Alas sais ng gabi. Magisa Napakatahimik ng paligid Nakakbingi mang ituring ay mas nakakabingi pa rin Ang mga boses sa aking isip, mga bulong, mga tinig Tilang mga salita na pilit kumakawala matapos ang mahabang pagkakahimbing Hindi ko na mabilang kung pangilang yosi na itong naisidihan ko Ilang kaha na ang naubos maghapon Wala akong ideya sa paliwanag ng siyensa sakung paano nito napapakalma ang dugo at kalamnan ko Gusto ko lang talaga siguro na kahit papaano ay may karamay ako sa unti unting pagkaupos ko At oo, Alam ko masama ‘to sa katawan ko. Kung paano nito unti unti pinapahina ang baga ko Pinasisikip ang aking dibdib Pero tanong ko lang, Hindi ba lagi naman nating pinipili kung saan mas masakit Masyado tayong nalululong sa pagyakap sa pait Masyado tayong nasasarapan habang hinahalay tayo ng paso at init Kaya tara. Sabayan mo akong upusin ang ating mga sarili Unang hithit ng yosi. Para ito sa mga alak ng dumadaloy sa aking dugo Mga bote na saksi sa mga gab...
My birthday, I have been roaming this world for 27 years now. I did one of the things that other people might call insanity ; to go on an unplanned adventure. This is not new to me though. I used to do this when I was in college when all I needed to worry about was my grades, outputs, unlike right now; bills, crippling anxiety and seems never ending bills and anxiety. I don't know how this is going to solve my problems, but I know I need to do this. Today. And there is one rule; no overthinking, no second thoughts and no hesitation. So to start, I went to a bus terminal in one of the malls here in my city and hopped on to the first bus that I was going to see. There it was, a bus bound for Buendia and I knew immediately where I should go. Mall of Asia. It took 2 hours before I arrived at Buendia, walked a little until I saw some e-bikes bound to MOA, hop in and *tenen* (surprise sound fx), I'm in MOA. No plan what to do, where to go. I'm in MOA. Suddenly, I feel like I wa...